قلمم واﮊه های خسته را از نگاه تو می نویسند
شعرم مهربانی را از صدا ی تو قرض می گیرد
مادرم می بینم اخم هایت به من می خندند
می شنوم نفرین هایت مرا دعا می کنند
میدانم اگر صدایت کنم پاهایت
بهشت را تاب نمی آورند
له می کنند و اگر صدایم کنی
آوایت جهنم را بهشت آتش را مهربان می کند به من
مادرم نمیدانم کدام مکتب درس خواندی
که از نگاهم می خوانی بزرگترین غم هایم را و ناگفته از حفظی
بزرگترین رازهایم راستی چند هزار شاعر زندگی می کنند در دلت
که نگاهت می سرایند این شعرهای بلند را؟
مادرم میدانم که قلم ها قصه ات شعرها غصه ات درک نمی توانند لیک بدان که بی تو
نه شعری که در دلم هست اینقدر بلند میشد و نه قلمی که در دستم اینقدر کوچک
